دوست گرامی جناب مهسا

با سلام واحترام

شمامیتوانیدبرای دریافت اطلاعات بیشتردرمورداسماعیلیان به دانشنامه ویکیپدیامراجعه نمایید.درروزهای آینده منابع بیشتری رابه شمامعرفی خواهیم کرد.ازاینکه دیربه سوال شماپاسخ دادیم معذرت می خواهیم.

                                                                                                              حسن صباح

 

آیاازدواج برای شمامهم تر است یاادامه تحصیل؟

۱.ازدواج

۲.ادامه تحصیل

۳.هردو

۴.هیچ کدام

His Highness the Aga Khan

 

His Highness the Aga Khan became Imam (spiritual leader) of the Shia Imami Ismaili Muslims on July 11, 1957 at the age of 20, succeeding his grandfather, Sir Sultan Mahomed Shah Aga Khan. He is the 49th hereditary Imam of the Shia Imami Ismaili Muslims and a direct descendant of the Prophet Muhammad (peace be upon him and his family) through his cousin and son-in-law, Ali, the first Imam, and his wife Fatima, the Prophet’s daughter.

Son of Prince Aly Khan and Princess Tajuddawlah Aly Khan, the Aga Khan was born on December 13, 1936, in Geneva. He spent his early childhood in Nairobi, Kenya, and then attended Le Rosey School in Switzerland for nine years. He graduated from Harvard University in 1959 with a BA Honors Degree in Islamic history.

Like his grandfather Sir Sultan Mahomed Shah Aga Khan before him, the Aga Khan has, since assuming the office of Imamat in 1957, been concerned about the well-being of all Muslims, particularly in the face of the challenges of rapid historical changes. Today, the Ismailis live in some 25 countries, mainly in West and Central Asia, Africa and the Middle East, as well as in North America and Western Europe. Over the five decades since the present Aga Khan became Imam, there have been major political and economic changes in most of these areas. He has adapted the complex system of administering the Ismaili community, pioneered by his grandfather during the colonial era, to a new world of nation-states, which has grown in size and complexity following the independence of the Central Asian Republics of the former Soviet Union.

The Aga Khan has emphasised the view of Islam as a thinking, spiritual faith: one that teaches compassion and tolerance and that upholds the dignity of man, Allah’s noblest creation. In the Shia tradition of Islam, it is the mandate of the Imam of the time to safeguard the individual’s right to personal intellectual search and to give practical expression to the ethical vision of society that the Islamic message inspires. Addressing as Chairman, the International Conference on the Example (Seerat) of the Prophet Muhammad in Karachi in 1976, the Aga Khan said that the wisdom of Allah’s final Prophet in seeking new solutions for problems which could not be solved by traditional methods, provides the inspiration for Muslims to conceive a truly modern and dynamic society, without affecting the fundamental concepts of Islam.

During the course of history, the Ismailis have, under the guidance of their Imams, made major contributions to the growth of Islamic civilisation. The University of Al-Azhar and the Academy of Science, Dar al-Ilm, in Cairo and indeed the city of Cairo itself, exemplify their contributions to the cultural, religious and intellectual life of Muslims. Among the renowned philosophers, jurists, physicians, mathematicians, astronomers and scientists of the past who flourished under the patronage of Ismaili Imams are Qadi al-Numan, al-Kirmani, Ibn al-Haytham (al-Hazen), Nasir e-Khusraw and Nasir al-Din Tusi.

Achievements of the Fatimid Empire dominate accounts of the early period of Ismaili history, roughly from the beginnings of Islam through the 11th century. Named after the Prophet’s daughter Fatima, the Fatimid dynasty created a state that stimulated the development of art, science, and trade in the Mediterranean Near East over two centuries. Its centre was Cairo, founded by the Fatimids as their capital. Following the Fatimid period, the Ismaili Muslims’ geographical centre shifted from Egypt to Syria and Persia. After their centre Alamut (in Persia), fell to Mongol conquerors in the 13th century, Ismailis lived for several centuries in dispersed communities, mainly in Persia and Central Asia but also in Syria, India and elsewhere. In the 1830s, Aga Hassanaly Shah, the 46th Ismaili Imam, was granted the honorary hereditary title of Aga Khan by the Shah of Persia. In 1843, the first Aga Khan left Persia for India, which already had a large Ismaili community. Aga Khan II died in 1885, only four years after assuming the Imamat. He was succeeded by the present Aga Khan’s grandfather, and predecessor as Imam, Sir Sultan Mahomed Shah Aga Khan.

In recent generations, the Aga Khan’s family has followed a tradition of service in international affairs. The Aga Khan’s grandfather was President of the League of Nations and his father, Prince Aly Khan, was Pakistan’s Ambassador to the United Nations. His uncle, Prince Sadruddin Aga Khan, was the United Nations’ High Commissioner for Refugees, United Nations’ Coordinator for assistance to Afghanistan and United Nations’ Executive Delegate of Iraq-Turkey border areas.

The Aga Khan’s brother, Prince Amyn, joined the United Nations Secretariat, Department of Economic and Social Affairs following his graduation from Harvard in 1965. Since 1968, Prince Amyn has been closely involved with the governance of the principal development institutions of the Imamat. He is Director of the Aga Khan Foundation (AKF) and a member of the Board of the Aga Khan Fund for Economic Development (AKFED) and Chairman of its Executive Committee. Prince Amyn was also deeply involved in the establishment and the development of the Tourism Promotion Services (TPS). He is also a Director of the Aga Khan Trust for Culture (AKTC).

The Aga Khan’s eldest child and daughter, Princess Zahra, graduated from Harvard in 1994 with a BA (Honours) Degree in Development Studies, and is the Head of the Social Welfare Department (SWD) located within the Secretariat of the Aga Khan in France. She has policy and management responsibility for the health, education, and planning and building service companies of the Aga Khan Development Network (AKDN). She also plays a key policy role with respect to the other social development institutions of the Network.

His eldest son, Prince Rahim, serves as Executive Director of the Aga Khan Fund for Economic Development (AKFED) and has particular responsibility for the Fund’s activities in West Africa. He holds a Bachelor of Arts degree in Comparative Literature from Brown University, Rhode Island, USA, and has attended an executive development programme in Management and Administration at the University of Navarra IESE Business School in Barcelona, Spain.

The Aga Khan’s second son, Prince Hussain, graduated from Williams College (USA) with a Bachelor of Arts degree and has a Master of International Affairs degree from Columbia’s School of International and Public Affairs (SIPA) where his main area of study was Economic and Political Development with a regional focus on the Middle East and North Africa.

His youngest son Prince Aly Muhammad was born in 2000.

In consonance with this vision of Islam and a long-standing tradition of service to humanity, the Ismailis have elaborated a well-defined institutional framework to build capacity and improve the quality of life within the communities in which they live. Under the Aga Khan’s leadership, this framework expanded and evolved into the Aga Khan Development Network, a group of institutions working to improve living conditions and opportunities in specific regions of the developing world. In every country, these institutions work for the common good of all citizens regardless of their origin or religion. Their individual mandates range from architecture, education and health to the promotion of private sector enterprise, the enhancement of non-government organisations and rural development.

As part of the commemoration of His Highness the Aga Khan’s Golden Jubilee which began on 11th July 2007, he has been paying official visits to some 35 countries, using these occasions to recognise the friendship and longstanding support of leaders of state, government and other partners in the work of the Ismaili Imamat, and to set the direction for the future, including the launching and laying of foundations for major initiatives and programmes.

دژالموت

قلعه الموت یکی از قلعه‌های منحصر به فرد تاریخی در ایران است.

قلعه الموت در شمال شرقی روستای گازرخان(قصر خان) و بر فراز صخره ای به ارتفاع ۲۱۶۳ متر از سطح دریا که بلندی صخره از زمین‌های پیرامون خود 200 متر و گسترده دژ 20000 متر مربع می‌باشد قرار دارد. این کوه از نرمه گردن (میان نرمه‌لات و گرمارود) شروع شده و به طرف مغرب ادامه پیدا کرده است. صخره‌های پیرامون قلعه که رنگ سرخ و خاکستری دارند، در جهت شمال شرقی به جنوب غربی کشیده شده‌اند. پیرامون دژ از هر چهار سو پرتگاه است و تنها راه ورود به قلعه در انتهای ضلع شمال شرقی است که کوه هودکان با فاصله‌ای نسبتاً زیاد بر آن مشرف است. . این قلعه یکی از جاذبه‌های گردشگری استان قزوین محسوب می‌شود.

 

• ۱ حاکمیت قلعه
• ۲ معماری قلعه
• ۳ تخریب قلعه
• ۴ حسن صباح

 

حاکمیت قلعه

حمدالله مستوفی دربارهٔ این قلعه گفته است که این بنا به دست «داعی الحق حسن بن زید الباقر» بنا شده است.

حسن صباح در سال ۴۸۶ هجری قمری این قلعه را تصرف کرد که اکنون به نام قلعهٔ حسن صباح نیز نامیده می‌شود.

معماری قلعه

قلعه الموت را مردم محل «قلعه حسن» می‌نامند. این قلعه از دو بخش غربی و شرقی تشکیل شده است. هر بخش، به دو بخش: قلعه پایین و قلعه بالا تقسیم شده است که در اصطلاح محلی، آنها را «جورقلا» و «پیازقلا» می‌نامند. طول قلعه حدود یک صد و بیست متر و عرض آن در نقاط مختلف بین ده تا سی و پنج متر متغیر است. دیوار شرقی قلعه بالا یا قلعه بزرگ که از سنگ و ملاط گچ ساخته شده است، کم‌تر از سایر قسمت‌ها آسیب دیده است. طول آن حدود ده متر و ارتفاع آن بین چهار تا پنج متر است. در طرف جنوب، در داخل صخره اتاقی کنده شده که محل نگهبانی بوده است. در جانب شرقی این اتاق، دیواری به ارتفاع دو متر وجود دارد که پی آن در سنگ کنده شده و پشت کار آن نیز از سنگ گچ بنا شده است و نمای آن از آخر می‌باشد. در جانب شمال غربی قلعه بالا نیز دو اتاق در داخل سنگ کوه کنده‌اند.

در اتاق اول، چاله آب کوچکی قرار دارد که اگر آب آن را کاملاً تخلیله بکنند، دوباره آبدار می‌شود. احتمال می‌دهند که این چاله با حوض جنوبی ارتباط داشته باشد. در پای این اتاق، دیوار شمالی قلعه به طول دوازده متر و پهنای یک متر قرار دارد که از سطح قلعه پایین‌تر واقع شده است و پرتگاه مخوفی دارد. در جانب جنوب غربی این قسمت قلعه، حوضی به طول هشت متر و عرض پنج متر در سنگ کنده‌اند که هنوز هم بر اثر بارندگی‌های زمستان و بهار پر از آب می‌شود. در کنج جنوب غربی این حوض، درخت تاک کهن‌سالی که هم‌چنان سبز و شاداب است، جلب توجه می‌کند. اهالی محل معتقدند که آن را «حسن صباح» کاشته است.

این قسمت از قلعه، به احتمال زیاد، همان محلی است که حسن صباح مدت سی و پنج سال در آن اقامت داشته و پیروان خود را رهبری می‌نموده است. در جانب شرقی قلعه، پاسداران قلعه و افراد خانواده‌های آنها ساکن بوده‌اند در حال حاضر، آثار کمی از دیوار جنوبی این قسمت باقی مانده است. در جانب شمال این دیواره، ده آخور برای چارپایان، در داخل سنگ کوه‌کنده شده است. گذشته از آثار دیوار جنوبی، دیوار غربی این قسمت به ارتفاع دو متر هم چنان پابرجاست؛ ولی از دیوار شرقی اثری دیده نمی‌شود. در این سمت، سه آب انبار کوچک در دل سنگ کنده‌اند و چند اتاق نیز در سنگ ساخته شده که در حال حاضر ویران شده‌اند. بین دو قسمت قلعه؛ یعنی قلعه بالا و پایین، میدانگاهی قرار دارد که بر گرداگرد آن، دیواری محوطه قلعه را به دو قسمت تقسیم کرده است. در حال حاضر، در میان میدان آثار فراوانی به صورت توده‌های سنگ وخاک مشاهده می‌شود که بی‌شک باقی مانده بناها و ساختمان‌های فراوانی است که در این محل وجود داشته و ویران گشته‌اند.

به‌طور کلی باید گفت، قلعه‌الموت که دو قلعه بالا و پایین را در بر می‌گیرد، به صورت بنای سترگی بر فراز صخره‌ای سنگی بنا شده و دیوارهای چهارگانه آن به تبعیت از شکل و وضع صخره‌ها ساخته شده‌اند؛ از این رو عرض آن به‌خصوص در قسمت‌های مختلف فرق می‌کند. از برج‌های قلعه، سه برج گوشه‌های شمالی و جنوبی و شرقی هم‌چنان برپای‌اند و برج گوشه شرقی آن سالم‌تر است. دروازه و تنها راه ورود به قلعه در انتهای ضلع شمال شرقی قرار دارد. مدخل راه منتهی به دروازه، از پای برج شرقی است و چند متر پایین‌تر از آن واقع شده است. در این محل، تونلی به موازات ضلع جنوب شرقی قلعه به طول شش متر و عرض دو متر و ارتفاع دو متر در دل‌سنگ‌های کوه کنده شده است. با گذشتن از این تونل، برج جنوبی قلعه و دیوار جنوب غربی آن، که روی شیب تخته سنگ ساخته شده است، نمایان می‌گردد.

این دیوار بر دشت وسیع گازرخان که در جنوب قلعه قرار دارد، مشرف است؛ به نحوی که دره الموت رود از آن دیده می‌شود. راه ورود به قلعه با گذشتن از کنار برج شرقی و پای ضلع جنوب شرقی، به طرف برج شمالی می‌رود. از آنجا که راه ورود آن در امتداد دیوار، میان دو برج شمالی و شرقی، واقع شده است استحکامات این قسمت، از سایر قسمت‌ها مفصل‌تر است و آثار برج‌های کوچک‌تری در فاصله دو برج مزبور دیده می‌شود. دیوارهای اطراف قلعه و برج‌ها، در همه جا، دارای یک دیوار پشت‌بندی است که هشت متر ارتفاع دارد و به موازات دیوار اصلی بنا شده است و ضخامت آن به دو متر می‌رسد. از آنجا که در تمام طول سال، گروه زیادی در قلعه سکونت داشته و به آب بسیار نیاز داشته‌اند؛ سازندگان قلعه با هنرمندی خاصی اقدام به ساخت آب انبارهایی کرده‌اند و به کمک آب‌روهایی که در دل سنگ کنده‌اند، از فاصله دور، آب را بر این آب انبارها سوار می‌نموده‌اند.

در پای کوه‌الموت، در گوشه شمال شرقی، غار کوچکی که از آب رو مجرا‌های قلعه بوده، دیده می‌شود. آب قلعه از چشمه «کلدر» که در دامنه کوه شمال قلعه قرار دارد، تأمین می‌شده است. مصالح قسمت‌های مختلف قلعه، سنگ (از سنگ کوه‌های اطراف)، ملات‌گچ، آجر، کاشی و تنپوشه هایی سفالی به قطر ۱۰ سانتی‌متر است. آجرهای بنا که مربع شکل و به ضلع بیست و یک سانتی‌متر و ضخامت پنج سانتی‌مترند، در روکار بنا به کار برده شده‌اند. در ساختمان دیوارها، برای نگهداری دیوارها و متصل کردن قسمت‌های جلو برج‌ها به قسمت‌های عقب، در داخل کار، کلاف‌های چوبی به‌طور افقی به کار برده‌اند. از جمله قطعات کوچک کاشی که در ویرانه‌های قلعه به دست آمده، قطعه‌ای است به رنگ آبی آسمانی با نقش صورت آدمی که قسمتی از چشم و ابرو و بینی آن کاملاً واضح است. امروزه در دامنه جنوبی کوه هودکان که در شمال کوه قلعه‌الموت واقع شده است، خرابه‌های بسیاری دیده می‌شود که نشان می‌دهد روزگاری بر جای این خرابه‌ها، ساختمان‌های بسیاری وجود داشته است.

در حال حاضر، اهالی محل خرابه‌های این محوطه را دیلمان‌ده، اغوزبن، خرازرو و زهیرکلفی می‌نامند. همچنین در سمت غرب قلعه، قبرستانی قدیمی معروف به «اسبه کله چال» وجود دارد که در بالای تپه مجاور آن، بقایای چند کوره آجرپزی نمایان است. در قله کوه هودکان نیز پیه‌سوزهای سفالین کهن به دست آمده است. سال بنای قلعه‌الموت در کتاب نزهه‌القلوب حمدالله مستوفی، دویست و چهل و شش ه - .ق ذکر شده که هم‌زمان با خلافت المتوکل خلیفه عباسی می‌باشد.

 تخریب قلعه

این قلعه در شوال ۶۵۴ هجری قمری به‌دستور هلاکو به آتش کشیده و ویران شد و از آن پس به‌عنوان تبعیدگاه و زندان مورد استفاده قرار گرفت. همچنین از سال ۹۳۰ هجری قمری و ابتدای حکومت شاه طهماسب صفوی تا سال ۱۰۰۶ هجری قمری قلعه کالبدی سالم داشته است.

متاسفانه حفاری‌هایی که در دورهٔ قاجار برای یافتن گنج در قلعهٔ الموت انجام شده، سبب ویرانی آن شده‌است.

 حسن صباح

حسن صباح از این قلعه دارو نیز به تمامی شهرهای ایران ارسال می‌کرده است.

معاذ مستنصر

معاذ مستنصر(نام کامل وی:معاذ المستنصر بالله بن علی الظاهر لإعزاز دین الله ) هشتمین خلیفه فاطمی و هجدهمین امام از امامان مذهب شیعه اسماعیلی است. او در قاهره در شانزدهم جمادی الثانی سال ۴۲۰ هجری زاده شد و هشت ماه بعد به جانشینی پدرش برگزیده شد. در ۱۵ شعبان ۴۲۷ هجری، در حالی که معاذ مستنصر تنها ۶ سال داشت، به جای پدرش به خلافت نشست. دوران خلافت او ۶۰ سال به طول انجامید که از همه خلفا طولانی تر است. در این دوران خشکسالی ادامه یافت. سرانجام در ۱۸ ذیحجه ۴۸۷ هجری، معاذ مستنصر درگذشت. پس از مرگ او، در مورد خلیفه بعد از وی اختلاف درگرفت. برخی به خلافت پسرش احمد مستعلی و برخی به خلافت پسرش نزار باور داشتند، که باعث شکاف در بین اسماعیلیان شد.

نزار(نام کامل وی: أبومنصور نزار بن معاذ المصطفی لدین الله) پسر خلیفه فاطمی المستنصربالله بود که داعی

احمد مستعلی(نام کامل وی:أبو القاسم أحمد بن معد المستنصر بالله بن الظاهر بن علی بن منصور المستعلی بالله) نهمین خلیفه فاطمی در مصر و مراکش بود؛ وی به جانشینی معاذ مستنصر رسید. اسماعیلیان مستعلی، او را به عنوان نوزدهمین امام خود پذیرفته اند؛ در حالی که نزاریان، برادرش نزار را به امامت پذیرفتند. در زمان حکومت او، صلیبیان توانستند بر اورشلیم سلطه یابند. مستعلی در قاهره در سال ۱۱۰۱ میلادی درگذشت. مدت فرمانروایی او هفت سال و دو ماه بود.

نزار

نزار(نام کامل وی: أبومنصور نزار بن معاذ المصطفی لدین الله) پسر خلیفه فاطمی المستنصربالله بود که داعیه خلافت داشت، اما احمد مستعلی جای او را گرفت و به جای او به خلافت رسید. نزار به الموت در ایران گریخت و به حشاشین پناه آورد. پیروان نزار، که او را امام اسماعیلی می‌دانند، نزاری نامیده می‌شوند. نزار سرانجام دستگیر و کشته شد.

نزار

نزار(نام کامل وی: أبومنصور نزار بن معاذ المصطفی لدین الله) پسر خلیفه فاطمی المستنصربالله بود که داعیه خلافت داشت، اما احمد مستعلی جای او را گرفت و به جای او به خلافت رسید. نزار به الموت در ایران گریخت و به حشاشین پناه آورد. پیروان نزار، که او را امام اسماعیلی می‌دانند، نزاری نامیده می‌شوند. نزار سرانجام دستگیر و کشته شد.

امیر بن مستعلی

امیر بن مستعلی دهمین خلیفه فاطمی بود؛ در این زمان نایب السلطنه افضل شاهنشاه، عملاً خلافت را در دست داشت و خلیفه در کارهای سیاسی دخالتی نمی‌کرد؛ تا این که امیر، نایب السلطنه را عزل و مأمون بطائحی را به جای او گماشت. وی در سال ۱۱۳۰ درگذشت و پس از او طیب ابوالقاسم به خلافت رسید.

طیب ابوالقاسم

طیب ابوالقاسم امام بیست و یکم اسماعیلیان مستعلی است که پسر خلیفه فاطمی، امیر بن مستعلی بود. مستعلیه به غیبت او اعتقاد دارند؛ و کسانی که نایب او محسوب می‌شوند، داعی مطلق نامیده می‌شوند.